نكرده‌اند ، و با اين كه آنها در موارد گوناگونى حكم تنجيس متنجس مايع را بيان كرده‌اند چه اشكالى داشت كه متنجّس جامد را هم ذكر مىكردند ؟ با اين كه ذكر حكم متنجّس جامد به خاطر عموميت ابتلاء به آن ، سزاوارتر است . آنان مىتوانستند پس از بيان حكم وجوب شستن لباسى كه خون به آن رسيده ، اين جمله را هم اضافه كنند : « لباسى هم كه با آن لباس خونى ملاقات كند بايد شسته شود » . ولى چنين كارى نكردند و اصلاً چرا در بين آن همه فقيه كسى پيدا نمىشود كه مانند مؤلّف كتاب نجاة العباد ( شيخ محمد حسن نجفى اصفهانى ) گفته باشد : حكم متنجّس ولو با چند واسطه همان حكم نجس است ؟ به دلايلى كه بيان كردم ، از يافتن دو گمشدهء خود مأيوس شدم و آن دو عبارت بودند از : 1 . فتواى فقيهان گذشته 2 . روايتى صحيح و صريح در اين باب پس اگر شيخ علامه به چنين خبرى دست يافت آن را هم به من هديه نمايد كه خداوند به او اجر داده و من نيز سپاسگزار او خواهم بود و اگر او نيز مانند من چيزى نيافت اجازه دهد كه من پس از اهداى سورهء اخلاص به روح علامه طباطبايى ( بحر العلوم ) و كسب اجازه از روح پاكش شعر وى را - كه قبلاً ذكر شد - اين گونه تغيير دهم : والحكم بالتنجيس إحداث الخلف * و لم نجد قائله من السلف و خودم نيز چنين بگويم : والحكم بالمائع قد تحقّقا * فقل به مخصَّصاً لا مطلقا وفي سواه اسلك سبيل الحائطة * لكنَّه مع اتِّحاد الواسطة يعنى : حكم به تنجيس متنجس مايع ثابت گشته است پس تو نيز به تنجيس متنجّس معتقد باش ، ولى نه به طور مطلق ( بلكه فقط در مايع ) .